Er kan nog meeeeeeer bij!

(Heemstede Tutti 5 Februari 2012)


 


Vogeltjes......zachtjes hoor ik het tjilpen van diverse vogeltjes......ehm, ergens klopt er hier iets niet. Exotische vogelgeluiden terwijl er buiten volop sneeuw ligt en het -6 is? Nieuwsgierig kijk ik over de rand van mijn dekbed mijn kamer in..... Ah! Goedemorgen Maria....het is je wekker, expres vroeg gezet om nog wat dingen te kunnen regelen voor het concert van vanavond!


Met in mijn maag een broodje met Skippy pindakaas zit ik even later op de fiets naar station Haarlem. Nou ja, zitten is een groot woord, trappen , afstappen , opstappen, trappen, glibberen, weer afstappen enz. Een klein wintersportreisje naar Velserbroek om de videocamera op te halen bij mijn zus zodat we na vanavond nog eens kunnen genieten van Heemstede Tutti. Een mooie gelegenheid om nog even met mijn kleine neefje en nichtje te knuffelen waarna ik met camera weer snel terug naar Haarlem reis.


Eenmaal thuis aangekomen begint eerst het proces van opwarmen bij mijn gaskacheltje, ’t is een leuk huisje maar het stamt nog net niet uit de middeleeuwen dus van isolatie valt er nauwelijks te spreken. Terwijl ik mijn handen warm bekijk ik mijn kledingkast en maak een keuze voor de outfit van vanavond, zwart maar chique! Dan nog wat make-up, een beetje meer dan normaal, het is een grote zaal dus dat mag J


Om valpartijen te voorkomen besluit ik te gaan lopen naar de Philharmonie, daar word ik opgewacht door onze filmer van vanavond die ik gelijk de camera overhandig.....weer een zorg minder... Binnen aangekomen ziet het al zwart van de mensen. Met dank aan de goede organisatie weet ik snel de kleedkamer van het HphO te vinden. En er is nog een plekje vrij bij een spiegel met lampjes! Blijft toch iets speciaals hebben :)


Samen met onze filmer loop ik naar de zaal, waar de soundcheck nog in volle gang is. Op het balkon creëren we een plekje voor de camera terwijl de stemmen van onze dirigenten ritmisch hun act door de microfoons de zaal in galmen. In de artiestenfoyer is inmiddels de koffie gearriveerd, hoogste tijd voor een bakkie! Terwijl ik van de eerste slok geniet kijk ik naar beneden en zie twee grote moonboots. Oeps, ziet er hilarisch uit maar daar zal de fotograaf straks anders over denken, toch maar even verwisselen voor iets elegantere schoenen. Later als we naar het podium lopen voor de repetie, blijk ik niet de enige te zijn. Achter mij hoor ik een ‘Oooo’ en een lach, als ik me omdraai zie ik onze klarinetiste hard wegrennen terwijl ze roept: ‘Heb mijn moonboots nog aan, hahaha’.


Ik stap als een van de laatste het podium op en bijna iedereen zit al klaar. Wauw wat een onwijs gaaf gezicht is dat! Rijen vol met klarinetten, dwarsfluiten, saxofoons, trombones, tuba’s, hobo’s, hoorns, slagwerk, violen, cello’s en contrabassen, opgesteld in keurige ronde lijnen. Alleen het plaatje al verdient een groot applaus! De generale repetitie verloopt soepel en doordat de beschikbare tijd heel gedisciplineerd gebruikt wordt zijn we precies op tijd klaar en houden we nog genoeg ruimte over om de zelf meegebrachte avondmaaltijd te nuttigen. Wederom, petje af voor de organisatie!


Om 20:00 uur begeeft iedereen zich naar het podium. De zaaldeuren zijn nog dicht. Het SBH en het HSM hebben boven al gestemd dus alleen het HphO moet nog. Op dit soort momenten is het concertmeesterschap toch wel een hele grote eer. Je stapt het dirigentenblok op(heet dat zo?), steekt je hand omhoog en hoppa, 150 man in minder dan 5 seconden stil...... is wel kicken! Kan me heel goed voorstellen dat dit als dirigent supergaaf is om te doen. Inmiddels stromen de mensen de zaal binnen en ze blijven maar komen! Dit is veel meer dan de 520 verkochte kaarten, ik weet het exacte aantal niet maar ik schat het toch wel op zo’n 700 man! Het zaallicht dempt, het podium kleurt warm geel en de mensen in de zaal worden langzaam stil. De wethouder van cultuur betreedt het podium en houdt een openingswoord waarin hij de organisatie bedankt en de dirigenten voor dit geweldige initiatief. En daar komen ze, de drie heren! Voor mij het teken om op te staan, waarna het gehele orkest volgde. Na een wedstrijdje steen, schaar (geen idee meer hoe dat spelletje heet....) won de dirigent van het SBH en mocht hij het openingsstuk dirigeren. Dit werd heel leuk ontvangen door het publiek en de sfeer was meteen gezet!


Het koper zette krachtig de triomfmars van Aida in waarna de strijkers het zachtjes overnamen en uiteindelijk alle drie de orkesten samen de grote zaal van de Philharmonie tot bovenin bij de lampen overspoelden met geluid! Na al dat geweld nam het Hpho de mars over maar dan die van Bizet. Toch een beetje kriebels en een verhoogde hartslag tijdens de eerste vioolloopjes :) Maar wegdromend bij de klanken van Miss Saigon uitgevoerd door het SBH verdwenen die al snel! De ouverture van Deliverance door het HSM was echt genieten en bij Leroy Anderson favorites konden we met het Hpho heerlijk uitpakken! De volgende twee muziekstukken door het SBH en HSM zorgde ervoor dat mijn overbuurvrouw bij de cello’s en ik niet stil konden blijven zitten, lekker ritme! En samen met de trompetisten van alle drie de orkesten knalden we met Bugler’s Holiday de pauze in.


Tegen het einde van de pauze moest er opnieuw gestemd worden. Dit keer was er geen tijd om boven vast een A over te nemen dus aan mij de taak om dat op het podium te coördineren en met wat hulp van de dirigent van het HSM verliep het best soepel. Tsja en dan heb je iedereen gestemd en ga je zitten om je eigen viool nog even bij te stemmen en dan komt de nachtmerrie van elke violist uit. Met èèn aanraking van mijn stemknop draaiden alle vier de knoppen in een keer terug, gevolg 4 slappe snaren! Dus had ik geen andere keuze dan na het eerste stuk met opgeheven hoofd, alsof het zo hoorde, weg te lopen. Het gezicht van de dirigent was daarentegen wel een foto waard, vol verbazing en grote ogen! In het trappenhuis stemde ik snel bij en 2 stukken later liep ik vrolijk met onze dirigent weer terug het podium op.....precies op tijd voor Hawaii Five-O....ladiela....


Het Notuskwintet vanaf het balkon en later het koperkwintet met Saskia Eigenhuis vanuit de zaal waren zeer verassend en speciaal en met veel vuurwerk vanuit de slagwerkerssectie ging het programma verder met 76 Trombones. Samenwerken uit Living room music, uitgevoerd door de dirigenten was echt geniaal. Soort van beatboxen met woorden, grappige woorden en ondanks dat velen van ons het al een keer gehoord hadden werd er wederom enthousiast en met hier en daar een lach flink op gereageerd.


En toe verscheen Edwin Hijman op het podium, of zal ik maar zeggen Edwina? Door alle indrukken van de avond ben ik de naam van zijn vrouwelijke personage vergeten. “Ik ben op zoek naar de parkeergarage maar dat is dit niet, zo te zien, ja ik had net les in steen...stenog.....dat je dingen korter op kunt schrijven, ben nogal lang van stof zie je. Ja, niet mijn jurkje hoor.......” Zeer komische act als extraatje bij het stuk The Typewriter. Op het moment dat hij/zij moelijk begon te doen over hoe je nou door je knieëen moet zakken in een kort jurkje, kon ik mijzelf niet langer inhouden en flapte eruit dat het in ieder geval niet op die manier moest. Al snel deed de act me denken aan mijn improvisatie theaterlessen. Dus ik ging nog even vrolijk door met blikken werpen naar zijn ‘vrouwelijke achterste’. Tot groot vermaak van het publiek speelde hij/zij daar op in en durfde bijna niet meer met zijn rug naar me toe te staan. Tegen het publiek met een hoge stem en een wijzende vingertje naar mij was zijn slotopmerking dan ook: “ Hoort zij bij èèn van jullie...pfff...?” Lachsalvo was dan ook te verwachten en zo begon even later de Typewriter nadat de dirigent kwam oprennen met de opmerking dat hij uit de parkeergarage kwam.


Het concert werd afgesloten met de prachtige en bekende Ouverture 1812, inclusief kanonschoten. Maar een concert is geen concert als er geen toegift komt, dus na een lang en groot applaus en de welbekende bloemen stonden alle klarinetisten op en speelden de eerste klanken van Tango Apasionado. De rest van de instrumentengroepen kwamen èèn voor èèn omhoog bij hun inzet en uiteindelijk stond het hele orkest vurig de tango te spelen, tot het moment dat we zingend verder gingen met als doel het hele publiek mee te krijgen. En het lukte! De hele zaal stond op en begon mee te zingen en te klappen. Wat wil je nog meer?


Ik zou zeggen, de perfecte afsluiting van een heerlijke, bijzondere en muzikale avond in de Philharmonie! Volgende keer met 4, 5, of 6 orkesten? Of 3 koren erbij?


Er kan nog meeeeeeeeeeeeeer bij :)!!!


 


Maria