In memoriam Iman


Bij het plotseling overlijden van Iman op 4 november jl. gingen de gedachten al snel terug naar 1982, het jaar waarin ik voor het eerst kennismaakte met Iman als dirigent bij het Amsterdamse symfonieorkest Con Brio. Toen ik in 1992 bij het Heemsteeds Kamerorkest, zoals dat toen nog heette, kwam, viel op hoezeer hij daar de motor van het orkest was. Natuurlijk, hij was de oprichter van het orkest en voelde zich daardoor vanzelfsprekend meer betrokken bij het wel en wee van orkest en orkestleden.

Zijn vakkennis, inzet en gedrevenheid waren de pijlers waarop het succes van het orkest berustte. Het HKO werd zelfs een heel familiegebeuren: in die tijd speelde Imans vader er contrabas, beide zonen kwamen als hoornist en klarinettist en echtgenote Anneriet zorgde voor de koffie in de pauze.

Imans verdiensten voor het orkest, dat later Heemsteeds Philharmonisch Orkest ging heten, zijn groot. We hebben allemaal veel van hem geleerd. Zelfs na zijn afscheid in 2007 kwam hij met enige regelmaat terug als gastdirigent. Iman ontving in 1996 de Minerva Cultuurprijs van de Heemsteeds Kunstkring en bij zijn 40-jarig jubileum bij het HPhO kreeg hij een Koninklijke Onderscheiding.

Iman is niet meer, zijn motor stopte. Wij zullen zijn inspirerende invloed missen.

 

Hannie Rodrigues Parreira